Beyoğlu’ndaki binasının tarihi 1875 yılına uzanıyor. Fransız bir mimar tarafından inşa edilen binanın dış cephesi, İstiklal Caddesi boyunca uzanan tarihi mimarinin özelliklerini yansıtıyor.

Binanın restorasyonu yapılırken tarihi dokusu korunarak iç dekorasyonda çağdaş bir müzik ve sanat mekânının sahip olması gereken çok fonksiyonlu,esnek bir yapı ortaya çıkarıldı. Altı katlı binanın sergi mekânı girişi İstiklal Caddesi’nde yer alıyor; ana giriş de Orhan Adli Apaydın Sokak’tan. İstiklal Caddesi ile birleşen giriş katının cephesindeki yekpare cam, içerdeki etkinliklerin dışarıdan rahatça izlenmesini sağlıyor. Sergi alanı olarak tasarlanan giriş katı, başka birçok etkinliğin de düzenlenmesine uygun, esnek bir yapı sergiliyor. Ziyaretçiler binaya devasa cam bir kapıdan giriyorlar.
 

İkinci ve üçüncü katlarda bulunan, iki bölümlü konser salonu oturmalı iki yüz, ayakta 500 kişi kapasiteli. Dördüncü katta altı ayrı prova salonu bulunuyor. Beşinci katta ise çok amaçlı etkinlikler gerçekleştirilebiliyor. Altıncı kat ise İstanbul Boğazı’nın olağanüstü manzarasına hâkim. Asansörün ulaşmadığı terasa bir kat merdiven çıkarak gelenler, bu ekstra emeğin ödülünü alıyor ve muhteşem manzaralı terasın keyfini çıkartabiliyorlar.
 

Binada, sanki binayla aynı zamanda yapılmışçasına uyumlu duran sanat eserleri göze çarpıyor. 2008 yılında Leo Villareal tarafından tasarlanan “İsimsiz” en çok dikkat çekenlerden biri. V şeklindeki kolonları aydınlatan LED tüpler binaya sıra dışı bir görünüm kazandırıyor.
 

Binanın duvarları akustik hesaplamalar göz önünde bulundurularak kaplanmış, bazı duvarların kaplamasında alçıpan kullanılmış. Yerde kullanılan tahta parkeler ve beton malzeme de kusursuz bir akustik sağlıyor.
 

Dışarıdan da görülebilen şeffaf asansör bina ile çarpıcı bir bütünlük gösteriyor. Merdivenlere yerleştirilen çelik malzeme binanın ışığını vurguluyor. Bir müzik ve sanat mekânı olduğu için binada sesle ilgili birçok donanım mevcut. Yankıyı önlemek için cam separatörlerde kullanılan kalın perdeler bu donanımlara bir örnek.